1.
เมื่อก่อนผมชอบเล่นบาสเก็ตบอล เล่นแบบเป็นจริงเป็นจัง
นอกจากเพื่อออกกำลังกาย ก็ยังเป็นพันธกิจในฐานะนักกีฬาโรงเรียน
แต่หลังจากขึ้นมหา’ลัย บาสก็เริ่มห่างหายและส่งพุงที่เริ่มพลุ้ยมาแทนที่
เวลามักริบบางสิ่งไปจากเรา…พอกลับมาเล่นอีกทีก็พบว่ามือตก เล่นไม่สนุกเลย
2.
ไปว่ายน้ำต้องเอาให้คุ้มค่าบัตร 70 บ. 1 กิโลเมตรนี่ต้องได้ต่อให้อ่อนแอแค่ไหน
แต่ผมมักเหนื่อยจนปวดหัวเสมอทั้งที่ยังผ่านไปไม่ถึงครึ่งของเป้าหมาย!
ต่อให้เป็นท่าฟรีสไตล์พื้นฐาน ง่ายยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำก็ยังเอาชีวิตแทบไม่รอด
รู้สึกไม่สนุก ทรมานตัวเอง พาลเบื่อเอาง่ายๆ เพราะรู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่ได้ดังใจ
3.
เวลาผมรู้สึกว่าตัวเองทุกข์ เศร้าเกินเหตุผลรองรับ และพบว่ากำลังอยู่คนเดียว
เพื่อป้องกันสติหลุด ผมมักค่อยๆ หายใจ เป็นวิธีเดียวกับที่บอกเพื่อนผู้ทุกข์ง่าย
หายใจช้า-ช้า รู้จังหวะหายใจ ไม่ใช่ปล่อยมันทิ้งไปดื้อๆ มั่วๆ-มันจะสำลักน้ำ
ถ้ารู้วิธีหายใจ การใช้ชีวิต การดำเนิน เดิน ว่าย ก็ง่ายขึ้นเป็นกอง.
