อัพ!

ไม่มีอะไรจะอัพ

จริงจริงแล้วมี แต่ไม่มีแรงพอที่จะอัพ
เป็นข้ออ้างที่เพิ่งค้นพบได้เมื่อสิบวินาทีที่แล้ว
เป็นข้ออ้างเดียวกับที่เรื่องสั้นราวร้อยเรื่องทำไมถึงยังไม่ออกมานอนกองอยู่ที่ไหนสักที่
เพราะเราไม่คิดว่าการอัพบล็อกเป็นเรื่องเล็กเรื่องน้อยหรือด้อยค่ากว่างานเขียนอื่น!

โอ้..
แต่ก็ช่างมันเถอะนะ

แค่จะมาอัพเดทตัวเองว่าตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น
เมืองหนาวหนาวเหงาเหงา
ไม่ใช่ว่าฝรั่งที่อยู่ประเทศนี้จะถ่ายทอดความเหงาออกมาทางหนัง เพลง ได้อยู่เผ่าพันธุ์เดียว
แต่ข้าพเจ้าคิดว่าไอ้คนเอเชียเหมือนกันนี่แหละ ที่โคตรจะเหงาจริง

เมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่คนเดียวท่ามกลางฝูงคนที่ดูคล้ายกัน
เดินผ่านกันไปเสียเฉยเฉย มันรู้สึกพิลึกพิกล
ต่างจากคนไทยที่ไม่ว่าจะเดินผ่านกันไปโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำมันก็ยังมีความคุ้นเคยคุ้นชิน
และมีความอินว่าฉันและเธอเป็นคนจากแผ่นดินเดียวกัน

ไม่เคยคิดถึงบ้านถึงถิ่นขนาดนี้มาก่อน

ญี่ปุ่นเมืองหนาว
ญี่ปุ่นเมืองเหงา

อาจเป็นสิ่งที่บางคนค้นพบ
และเป็นเหตุผลที่คำสองคำนี้สะกดคล้ายกัน

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราหนาว
ก็ย่อมต้องการความอบอุ่นที่มากกว่าเสื้อโค้ตจากประตูน้ำตัวนี้

บนถนนที่กางเกงยีนส์เริ่มชื้นเพราะอากาศ
ก็รู้สึกอยากเดินจูงมือใครบางคน

เวลาข้ามถนนที่สุดแฉะ ไฟเขียวสว่างจ้า
สองเท้าต้องรีบก้าวให้ทันเวลา
ข้าพเจ้าเผลอจะเอื้อมไปจับมือเธอมาจูง

เธออยู่กรุงเทพฯ

เอาน่ะ กระเป๋าเสื้อยังพอจะอุ่น ปลอบใจตัวเองไป
อย่างน้อยตัวนี้ก็เป็นเธอที่เลือกซื้อให้

เอ๊ะ อ้าว
ว่าจะไม่อัพยาว ไม่อัพเลี่ยน
กลายเป็นว่าเกี่ยวกับความรัก และยาวเกินเอสี่ไปเสียแล้ว

เอาล่ะ
ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น
อัพบล็อกเป็นภาษาไทย
คิดถึงบล็อกภาษาไทยสัญชาติอเมริกาสุดสุด

ไว้จะมาอัพบ่อยบ่อยนะ

คิดถึง

ไปก่อน

เราเอง

ปล.เมื่อวานมีคนเข้าดูตั้งสิบสองคน ดีใจด้วย : )

Advertisement