อยู่เมืองจีนเป็นวันที่เจ็ด ย้ายจากเมืองกวางเจา (จริงๆ ต้องออกเสียงว่า “ก่วงโจว”)
เป็นเมืองที่หากมีเพื่อนซึ่งจะมาเที่ยวเมืองจีน ข้าพเจ้าจะควักเงินให้แล้วบอกว่าจงย้ายเมืิองซะ!
เพราะมันสกปรกมากกกกกกกกก มีคนบอกว่าเป็นเมืองช็อปปิ้ง แต่ตรงที่พักแม่งมีแต่ร้านขายน็อต
เหมือนอยู่เซียงกงเมื่อราวยี่สิบปีก่อนยังไงยังงั้น เป็นเมืองใหญ่อันดับสามที่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
ต่อมาก็ไปเซียงไฮ น่าเบื่อน้อยลงหน่อยเพราะมีอะไรให้ดูเยอะกว่าตามประสาเมืองที่เจริญล่าสุด
(ประทับใจที่สุดที่ได้ฟังเพลงเจ้าพ่อเซียงไฮในเมืองนี้)
จากเซียงไฮที่ซุกหัวอยู่สองวันในโรงแรมที่ไม่มีหน้าต่าง แสงแดดเป็นศูนย์ตลอดเวลา
ก็จับเครื่องบินไปเมืองเทียนจิน เมืองแห้งแห้งร้างร้าง ก็ยังคงน่าเบื่อ!
ตั้งแต่บนเครื่องที่ชาวจีนเต็มลำ แอร์สวยแต่ดุ ดีเลย์ แถมเครื่องบินยังตกหลุมอากาศอีก
เหวอแดกกันยกลำ มือข้าพเจ้าจิกเบาะไม่เว้นวาง กลัวตายเหี้ยเหี้ย
เซ็ง… ยิ่งพบว่าแพ้อากาศ เจ็บคอ น้ำมูกไหล ก็ยิ่งหน่าย
(ไอ้เภสัชจีนนี่ก็วุ่นวายสิ้นดี บอกจะเอายาอมมาอม
มันถามเอาไปทำไม เจ็บคอต้องกินยาสิ
จะเอาพาราฯ มันบอกตัวไม่ร้อน เอาทำไม
สรุปนี่กูเช่าร่างมึงมาใช้หรือเปล่า…)
จากเทียนจินแวะนั่นนี่อยู่นิดหน่อย กินอาหารเกาหลีเสร็จก็มาปักกิ่ง
นั่งรถไฟห้าสิบหยวน เร็วม๊ากกกกก 330 km / hour
แล้วก็พบว่าเมืองบ้านี่ใหญ่มาก! ไม่มีที่ไหนใกล้กันเลย! นั่งรถเป็นหลับ
เหมือนเดินทางไปต่างจังหวัดทุกทีที่ขึ้นรถ (ไม่รู้จริงป่าวว่าปักกิ่งใหญ่กว่าไทยอีก?)
ซึ่งยังดีที่มีโปรแกรมน่าสนใจอยู่ที่นี่ เช่น กำแพงเมืองจีน สนามรังนก ฯลฯ
แต่ก็เบื่อแล้ว! เพราะมีเรื่องหงุดหงิดใจในจีนหลายเรื่อง
ไม่สะดวกอย่างเดียวไม่พอ ยังน่ารำคาญอีกหลายหัวข้อ (ไว้จะบ่นในกาลถัดไป)
เกือบสัปดาห์ที่ผ่านมา…ประมวลได้ความว่าน่าเบื่อระดับสิบ
แต่ยังปลอดภัยดี และคิดว่าจะปลอดภัยไปจนกลับ
รู้ตัวแล้วว่าไม่ตื่นเต้นก้บการมาต่างประเทศสักเท่าไหร่
เป็นคนชอบอยู่กับความเคยชินและสิ่งเดิม ตื่น กิน ง่วงในเวลาเดิมเดิม
อยู่ในเมืองที่อากาศเดิมเดิม ออกไปทำงาน สังสรรค์กับเพื่อนกลุ่มเดิม
จีนใหญ่ ใหญ่มาก แต่ไร้ประโยชน์สุดสุด
เพราะข้าพเจ้า (และคนเรา) ต้องการแค่พื้นที่เล็กเล็กเท่านั้น
* กลับ 18 เมษา ถึงราวทุ่ม ไฟลต์ TG699 :) (ย้ำเอาไว้เผื่อใครอยากรู้)
น่าเบื่อจริงจริง : (