แต่การที่คนจำนวนมากมากระทำกิริยาบ้องตื้น ขาดมารยาท
ตะโกนแว้ดใส่คนที่ไม่เคยรู้จัก ไม่ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง
แถมยังส่งท่าทีเอาเปรียบ (โดยยังคงคาแรคเตอร์หยาบคาย)
มันน่าเบื่อออออออออออออออออออออออออออออออออออ!
(ตอนนี้อยู่สนามบิน คนนอนกันเยอะแยะ มีงก็ยังอุตส่าห์จะมาคุยเสียงดังอีก)

ไหนจะเรื่องความวุ่นวายด้านการสื่อสาร
ซื้อซิมเมืองไหน ต้องเติมเงินเมืองนั้น!? แต่มีบริการรับเติมทั่วไป?
คือถ้าคนทั่วโลกคุยภาษาเดียวกับมึง แล้วยินดีบริการสักหน่อยมันก็คงเวิร์ก
แต่นี่ไม่! การศึกษาสูงต่ำไม่รู้ล่ะ แต่เรื่องเหล่านี้มันไม่ควรเป็นเรื่องยากปะวะ
ไหนจะโรงแรม สายแลนมี แต่ใช้ไม่ได้ มีหาหอกไร?
ไวไฟมี แต่ไม่ให้ใช้ อะไรวะเนี่ย

ดังนั้น ปัญหาเรื่องการสื่อสารจึงเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เบื่อโคตร!
อยู่ในประเทศเฮงซวยที่ไม่ค่อยจะปลอดภัย
จะติดต่อจะบอกคนอื่นว่าปลอดภัยดีไม่ต้องห่วงยังยากเย็นเข็ญใจ!

เบื่อมาก!
ยินดีอย่างยิ่งที่พรุ่งนี้จะได้กลับประเทศแล้ว
จะได้กลับไปนอนอยู่บนประเทศห่วยห่วยแต่ก็ยังน่าอยู่กว่าที่นี่

ลาแล้วลาลับ
ไม่มาละประเทศนี้

* อารมณ์เสียครับทุกท่าน ไม่ต้องตกใจ
เป็นเรื่องสุดสามัญของนักรำคาญทีมชาติ
จีนมันห่วยจริงครับ…บ้านเราดีกว่าเยอะเหอะ

จากเซียงไฮที่ซุกหัวอยู่สองวันในโรงแรมที่ไม่มีหน้าต่าง แสงแดดเป็นศูนย์ตลอดเวลา
ก็จับเครื่องบินไปเมืองเทียนจิน เมืองแห้งแห้งร้างร้าง ก็ยังคงน่าเบื่อ!
ตั้งแต่บนเครื่องที่ชาวจีนเต็มลำ แอร์สวยแต่ดุ ดีเลย์ แถมเครื่องบินยังตกหลุมอากาศอีก
เหวอแดกกันยกลำ มือข้าพเจ้าจิกเบาะไม่เว้นวาง กลัวตายเหี้ยเหี้ย
เซ็ง… ยิ่งพบว่าแพ้อากาศ เจ็บคอ น้ำมูกไหล ก็ยิ่งหน่าย
(ไอ้เภสัชจีนนี่ก็วุ่นวายสิ้นดี บอกจะเอายาอมมาอม
มันถามเอาไปทำไม เจ็บคอต้องกินยาสิ
จะเอาพาราฯ มันบอกตัวไม่ร้อน เอาทำไม
สรุปนี่กูเช่าร่างมึงมาใช้หรือเปล่า…)

จากเทียนจินแวะนั่นนี่อยู่นิดหน่อย กินอาหารเกาหลีเสร็จก็มาปักกิ่ง
นั่งรถไฟห้าสิบหยวน เร็วม๊ากกกกก 330 km / hour
แล้วก็พบว่าเมืองบ้านี่ใหญ่มาก! ไม่มีที่ไหนใกล้กันเลย! นั่งรถเป็นหลับ
เหมือนเดินทางไปต่างจังหวัดทุกทีที่ขึ้นรถ (ไม่รู้จริงป่าวว่าปักกิ่งใหญ่กว่าไทยอีก?)
ซึ่งยังดีที่มีโปรแกรมน่าสนใจอยู่ที่นี่ เช่น กำแพงเมืองจีน สนามรังนก ฯลฯ

แต่ก็เบื่อแล้ว! เพราะมีเรื่องหงุดหงิดใจในจีนหลายเรื่อง
ไม่สะดวกอย่างเดียวไม่พอ ยังน่ารำคาญอีกหลายหัวข้อ (ไว้จะบ่นในกาลถัดไป)

เกือบสัปดาห์ที่ผ่านมา…ประมวลได้ความว่าน่าเบื่อระดับสิบ

แต่ยังปลอดภัยดี และคิดว่าจะปลอดภัยไปจนกลับ
รู้ตัวแล้วว่าไม่ตื่นเต้นก้บการมาต่างประเทศสักเท่าไหร่
เป็นคนชอบอยู่กับความเคยชินและสิ่งเดิม ตื่น กิน ง่วงในเวลาเดิมเดิม
อยู่ในเมืองที่อากาศเดิมเดิม ออกไปทำงาน สังสรรค์กับเพื่อนกลุ่มเดิม

จีนใหญ่ ใหญ่มาก แต่ไร้ประโยชน์สุดสุด
เพราะข้าพเจ้า (และคนเรา) ต้องการแค่พื้นที่เล็กเล็กเท่านั้น

* กลับ 18 เมษา ถึงราวทุ่ม ไฟลต์ TG699 :) (ย้ำเอาไว้เผื่อใครอยากรู้)

จริงจริงแล้วมี แต่ไม่มีแรงพอที่จะอัพ
เป็นข้ออ้างที่เพิ่งค้นพบได้เมื่อสิบวินาทีที่แล้ว
เป็นข้ออ้างเดียวกับที่เรื่องสั้นราวร้อยเรื่องทำไมถึงยังไม่ออกมานอนกองอยู่ที่ไหนสักที่
เพราะเราไม่คิดว่าการอัพบล็อกเป็นเรื่องเล็กเรื่องน้อยหรือด้อยค่ากว่างานเขียนอื่น!

โอ้..
แต่ก็ช่างมันเถอะนะ

แค่จะมาอัพเดทตัวเองว่าตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น
เมืองหนาวหนาวเหงาเหงา
ไม่ใช่ว่าฝรั่งที่อยู่ประเทศนี้จะถ่ายทอดความเหงาออกมาทางหนัง เพลง ได้อยู่เผ่าพันธุ์เดียว
แต่ข้าพเจ้าคิดว่าไอ้คนเอเชียเหมือนกันนี่แหละ ที่โคตรจะเหงาจริง

เมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่คนเดียวท่ามกลางฝูงคนที่ดูคล้ายกัน
เดินผ่านกันไปเสียเฉยเฉย มันรู้สึกพิลึกพิกล
ต่างจากคนไทยที่ไม่ว่าจะเดินผ่านกันไปโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำมันก็ยังมีความคุ้นเคยคุ้นชิน
และมีความอินว่าฉันและเธอเป็นคนจากแผ่นดินเดียวกัน

ไม่เคยคิดถึงบ้านถึงถิ่นขนาดนี้มาก่อน

ญี่ปุ่นเมืองหนาว
ญี่ปุ่นเมืองเหงา

อาจเป็นสิ่งที่บางคนค้นพบ
และเป็นเหตุผลที่คำสองคำนี้สะกดคล้ายกัน

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราหนาว
ก็ย่อมต้องการความอบอุ่นที่มากกว่าเสื้อโค้ตจากประตูน้ำตัวนี้

บนถนนที่กางเกงยีนส์เริ่มชื้นเพราะอากาศ
ก็รู้สึกอยากเดินจูงมือใครบางคน

เวลาข้ามถนนที่สุดแฉะ ไฟเขียวสว่างจ้า
สองเท้าต้องรีบก้าวให้ทันเวลา
ข้าพเจ้าเผลอจะเอื้อมไปจับมือเธอมาจูง

เธออยู่กรุงเทพฯ

เอาน่ะ กระเป๋าเสื้อยังพอจะอุ่น ปลอบใจตัวเองไป
อย่างน้อยตัวนี้ก็เป็นเธอที่เลือกซื้อให้

เอ๊ะ อ้าว
ว่าจะไม่อัพยาว ไม่อัพเลี่ยน
กลายเป็นว่าเกี่ยวกับความรัก และยาวเกินเอสี่ไปเสียแล้ว

เอาล่ะ
ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น
อัพบล็อกเป็นภาษาไทย
คิดถึงบล็อกภาษาไทยสัญชาติอเมริกาสุดสุด

ไว้จะมาอัพบ่อยบ่อยนะ

คิดถึง

ไปก่อน

เราเอง

ปล.เมื่อวานมีคนเข้าดูตั้งสิบสองคน ดีใจด้วย : )

กินโจ้กอิ่ม ซื้อนมเสร็จเรียบร้อย เดินกลับไปที่รถ
ระหว่างทางก็เห็นว่ารถแต่ละคันไม่จำกัดยี่ห้อล้วนมี สคส. แปะอยู่
เป็นใบใหญ่หนึ่งใบ ใบเล็กหนึ่งใบ ลุ้นอยู่ว่าเราจะมีวาสนากับเขาไหมนะ
สคส.ย่อมาจากอะไรไม่รู้ แต่ส่วนใหญ่จะเซอร์ไพร์สเมื่อได้รับ
ก่อนจะเห็นใบสั่ง ก็พบว่ารถโดนล็อกล้อไปเรียบร้อย…

แน่นอนว่าเป็นใบสั่งแบบเว้นช่องราคาค่าปรับเอาไว้
เพราะอะไร? ติดตามย่อหน้าล่าง

ไม่ค่อยเซ็งเท่าไร อาจเพราะอากาศไม่ร้อน และรู้สึกสมองเพี้ยนมาตั้งแต่เย็น
เดินไปถามคุณพี่ตำรวจที่กำลังไขล็อกให้รถอีกคัน
แกบอกว่าให้ไปสน.สำราญราษฏร์ ไม่ไกล เดินไปก็ได้ หรือไม่ก็นั่งสามล้อ
เสียค่าปรับไม่เกินสามร้อยบาทนะครับ แกบอกก่อนจะเดินจากกัน
ระหว่างนั้นก็ได้ยินไอ้หนุ่มเจ้าของรถคนหนึ่งกำลังรบเร้าให้พี่แกไขล้อให้
คนแก่ข้างๆ บอกว่า ก็ให้มันไปร้อยนึง เดี๋ยวมันก็ปล่อยเอง
ข้าพเจ้าไม่ใส่ใจ จ่ายก็ได้ เพราะเกิดมายังไม่เคยขึ้นสน. ถือซะว่าเป็นค่าตั๋ว

สน.สำราญราษฏร์ อยู่ไกลจากร้านมนต์นมสดสี่สิบบาทรถสามล้อ
ซึ่งเป็นราคาที่แพงเกินจริง เพราะเดินนิดเดียวก็ถึงแล้ว ไม่รู้จะฟันกูไปถึงไหน
เห็นกูเป็นฝรั่งหรืออย่างไร เบื่อกับไอ้พวกหากินกับความไม่รู้ของคน
อย่าให้มาถามทางไปคิโนคุนิยะสาขาเซ็นทรัลเวิลด์บ้าง กูจะชี้ให้เดินรอบสามย่าน

ทางเข้าสน.สำราญราษฏร์ เปลี่ยวเกินจะเป็นสถานีตำรวจ
ข้าพเจ้าไปกับแฟน ในแว้ปแรกกลัวเธอถูกทำร้ายจากกลุ่มจิ๊กโก๋
แต่คิดอีกที อ้าว! กูมาสถานีตำรวจนี่

ด้านในห้องจราจรที่จำชื่อเต็มไม่ได้ คุณพี่ตำรวจนั่งโต๊ะจังก้าตรงหน้าประตู
ข้าพเจ้าชูใบสั่งให้ดู ทั้งใบเล็ก-ใบใหญ่ ท่านเหมือนรู้งาน หยิบใบเสร็จรับเงินเตรียมทันที
ถามเขาว่า จริงๆ แล้วถ้าจะให้รอดจากการล็อกล้อ ต้องจอดตรงไหนครับ
พี่แกบอกว่า ตรงนั้นจอดได้หลังห้าทุ่มเป็นต้นไปนะครับ
ส่วนฝั่งตรงข้าม ห้ามจอดตลอดเวลานะครับ
แล้วคนจะไปกินร้านมนต์ฯ จะจอดตรงไหน ห้าทุ่มร้านก็ปิดแล้วนี่นะครับ?
จอดในซอยครับ ตรงแถวศาลเจ้าพ่อเสือไงครับ (อืมม์ ไกลไปไหม)
แล้วไอ้ที่บอกว่าห้ามจอดตลอดเวลา ข้าพเจ้าก็เคยไปจอดอยู่ตั้งหลายครั้ง ทำไมรอด
มาตรฐานอยู่ที่ไหน? อันนี้ไม่ได้ถาม เพราะกลัวจะโดนจิ๊กโก๋ทำร้าย
ยักไหล่ไปทีนึง ถูกถามถึงใบขับขี่ที่ยังไม่มี หลอกไปว่าอยู่ในรถ (อย่าทำตาม)
จึงให้บัตรประชาชนไปแทน พะวังนั้นยังรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยอยู่ดี กลัวถูกยึดไป
เจ็ดร้อยบาท-พี่แกแจ้งยอดค่าใช้บริการ
สะดุ้งในใจระดับเจ็ดริตเตอร์ (!!!!)
แต่ว่าพี่ตรงโน้นเขาบอกว่าสามร้อยนะครับ? แกถามสวนว่าจริงเรอะ?
คิดในใจว่ากูจะหลอกมึงทำไม ทั้งที่อยากจะหลอกจะตายให้ห่ากิน…
แต่แกก็ไม่อิดออด สามร้อยก็สามร้อย จ่ายแบงก์ห้าร้อย ได้ทอนมาสอง
ก็เงินจากกระเป๋าพี่เขาเองนั่นแล
แหม เกือบได้กำไร – แกว่า
ข้าพเจ้ายิ้มเย้ย ก่อนจะเซ็นชื่อลงในช่องผู้ต้องหา
(…)

คลายข้อสงสัยไปนิด ว่าทำไมช่องราคาจึงต้องถูกเว้นไว้
ไม่ใช่เอาไว้เป็นช่องว่างในการยืดหยุ่นความเมตตาของพวกพี่ท่านเป็นชัวร์
เคยถูกใบสั่งหนึ่งครั้ง และข้าพเจ้าไม่นิยมการถูกจับเป็นผู้ต้องหาต่อเนื่อง
พยายามหาทางชำระค่าปรับโดยไม่ต้องถ่อสังขารไปถึงสน.ทองหล่อ
ใบสั่งกำกับเอาไว้ว่าสามารถจ่ายทางธนาณัติได้ สะดวกจริง ข้าพเจ้าสะดวกใจ
แต่ไม่มีจำนวนเงินค่าปรับ… จะให้จ่ายยังไง? ไม่ใช่ทำบุญนี่นะ
ทำใจเอาไว้ว่าตอนที่เอารถไปต่อภาษี ก็คงต้องโดนปรับ
เดี๋ยวนี้อะไรก็เข้าระบบคอมฯ ประวัติของรถเราก็คงจะถูกคีย์เข้าไปส่วนกลางเรียบร้อย
นายณัฐชนน เจ้าไม่มีทางรอดจากการจอดรถในซอยเปลี่ยวแน่นอน!
เอาเถอะ เงินค่าปรับเหล่านั้นก็คงกลายเป็นประโยชน์แผ่นดินบ้าง ช่วยไม่ได้ กูผิดนี่นะ
แต่สุดท้ายในประวัติคอมฯ ก็ไม่มี ข้าพเจ้าต่อภาษีรถได้โดยที่ไม่เคยติดคดีใด
… ปล่อยให้ผู้ต้องหาทำผิดโดยไม่รับโทษได้ยังไง? แล้วใบสั่งนั่นเป็นแค่เยื่อไม้ไร้ประโยชน์
โอเค.ต้องไปสน. โอเค.เงินต้องถึงมือเขา โอเค.หลังจากนั้นก็ไม่รู้จะยังไง
ได้แต่ถอนใจ ดีใจนิดหน่อยที่ไม่ต้องจ่ายเงินหลายร้อย
คิดไป ก็ต้องโทษระบบราชการ ที่กดขี่ให้มนุษย์นิสัยเสีย โดยเฉพาะพี่หัวปิงปอง
ข้าพเจ้าเชื่อว่าพวกเขารู้จักพอแน่ หากได้รับการเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีพอ
จะไปกล่าวโทษว่าละโมบไม่ได้ จงโทษระบบที่เหนือกว่า โลภกว่าจนน่าเตะข้อพับและยันคอ

เดินกลับมาจากสน.สำราญราษฏร์ รถไม่ต่ำกว่าห้าคันถูกจองจำ
ป้าคนหนึ่งต่างบอกเตือนคันที่จะมาจอดว่าอย่าจอดเลย เดี๋ยวโดนล็อกล้อ
บอกป้าไปว่าเสียค่าปรับแค่สามร้อยก็พอนะ แกรีบโทรไปบอกฝ่ายที่กำลังไป สน.
ส่วนลุงอีกคนบอกว่า เพิ่งเสียไปห้าร้อย
ข้าพเจ้าได้แต่ ยักไหล่-ยักไหล่

เดินจนถึงรถ พบว่าล้อไม่โดนล็อกแล้ว
งี้ล่ะ เมื่อมีเงิน อะไรก็ไหลลื่น เดินสะดวก

ขับรถออกมาจากตรงนั้นพบว่าวันนี้รถไม่ติดเท่าไหร่
อาหารมื้อเมื่อครู่รสยังอยู่คาลิ้น โจ้กอร่อย แต่มื้อนี้แพงเป็นบ้า
ขอบคุณกฎหมายห่วยๆ มาตรฐานห่วยๆ
ที่ทำให้ข้าพเจ้าสะเพร่าในการจอดรถ และมองข้ามกฎหมายไป

บอกเธอว่าไม่เป็นไร ถือซะว่ามากินข้าว-เดินเล่น
เรายังไม่เคยจูงมือเดินเรื่อยเปื่อยแถวศาลาว่าการฯ กันเลยนี่นา
เรายังไม่เคยขึ้นสน.พร้อมกัน ไม่เคยถูกโกงค่ารถสามล้อด้วยกัน
ยังไม่เคยบอกรักกันข้างๆ แก๊งจักรยานน่ากลัวๆ กันเลย

ถือว่าคุ้มค่าเงิน

เอาล่ะ ทีหน้าทีหลังถ้าจะจอดในที่ห้ามจอด
มีเพียงสิ่งเดียวที่อยากแนะนำ
กรุณาไปจอดในที่ที่ยังไม่เคยไป

ใบสั่งมันสอน
: )

แต่ก็ไม่มีอะไรจะเล่า
ไม่สิ ที่จริงมี แต่ไม่รู้จะเล่าอะไร
หลังหลังข้าพเจ้าเสียจริตในการแชร์เรื่องราวส่วนตัวลงในบล็อก
(ที่จริงคือโลกอินเทอร์เน็ตทั้งหมด) พยายามจะไม่ฟูมฟายหรือดราม่า
เพราะคิดว่ามันเริ่มยุ่มย่าม และทำตัวรุ่มร่ามเข้ามากระแซะไม่รู้มารยาทขึ้นทุกที
ดังนั้นพื้นที่ตรงนี้จึงเริ่มห่างหายไป น้อยครั้งที่จะทนไม่ไหวจึงต้องระบายลงหน้า #fb

จนเมื่อวานเกิดความรู้สึกเหนื่อยปนหน่าย หมดแรงจะพูดพร่ำ (เพราะอยู่คนเดียว)
กำลังทั้งหมดที่มีจึงพุ่งพล่านอยู่ในตัว ส่งผลให้เกิดอาการฉุนเฉียว
วุ่นวายราวมีสุนัขสักเจ็ดตัวไล่ฟัดกันอยู่บริเวณท้องน้อย
เดินวนเวียนอยู่ในเซ็นทรัลปิ่นเกล้า ที่ห่างจากห้องพักราวร้อยบาทแท็กซี่

เสียงเรียกเข้า *
หยิบโทรศัพท์กดรับ ข้าพเจ้าเริ่มระบายเรื่องที่หงุดหงิดใจให้ปลายสายฟัง
ไม่เพียงออกตามคอนเทนส์ ทว่าด้วยสำเนียงลีลาของข้าพเจ้า กำลังทำตัวเป็นไวรัส
ดีที่เธอภูมิต้านทานสูง แม้เกือบจะติดไปด้วย ก็ยังเตือนสติข้าพเจ้าได้ด้วยบางคำ
วินาทีหนึ่งคิดถึงที่ที่ของตัวเอง ตรงไหนกัน? ถ้าอินเทอร์เน็ตที่ว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว
ข้าพเจ้าจัดให้มันแยกออกไปอยู่เป็นเอกเทศ โดยที่ไม่ได้ครองตัวเป็นประชาชนของมัน
ในโลกที่ข้าพเจ้าไม่คุยเรื่องส่วนตัวกับเพื่อนสนิท ไม่บ่นอะไรกับพ่อแม่
และเธอยังไม่พร้อมจะฟัง? ข้าพเจ้ายังมีที่ไหนอีก
เกือบจะถอดใจไป แต่หลังจากคำขอให้วางสายของเธอเพื่อให้ข้าพเจ้าไปสงบใจ
เหมือนสุนัขเจ็ดตัวนั้นได้ยินเสียงกำราบ และพบว่าที่แท้ข้าพเจ้าก็เชื่องนี่หว่า?
พบอีกว่าความเข้าใจ และปรับใจในเรื่องราวร้อนรนเป็นเรื่องไม่ยาก
ร้อนนัก? “ก็ใจเย็นสิคะ มันช่วยได้” เธอว่า

ไม่รู้ว่าใช่เรื่องเล่าไหม แต่รู้สึกเย็นใจที่ได้ใจเย็น
และเย็นใจ ที่อย่างน้อยก็รู้ดีหว่าบางทีข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการพื้นที่กว้างขวาง
แต่แค่ต้องการลมพัดเย็นสบายจากที่ไหนสักแห่ง ขณะที่นั่งยืดแข้งขาอยู่กับที่มากกว่า

สุนัขเจ็ดตัวกระดิกหาง นอนฟุบลงกับพื้นกระเบื้อง
ไม่นานมันก็หลับไปพร้อมเสียงโมบายกรุ๊งกริ๊ง
ข้าพเจ้าเห็นตัวเองเป็นเช่นนั้น

2.
นักเขียนการ์ตูนรุ่นพี่แนะนำน้องว่างานของเขาควรจับจุดเด่นให้ได้ก่อน
และอย่าโทษคนอ่านเลยถ้าไม่รู้เรื่องว่าสิ่งที่เขาเขียนนั่นกำลังบอกอะไร
รุ่นน้องดูไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่รุ่นพี่คนเดิมบอกย้ำ, แกมาถูกทางแล้ว
เจ้าหนูตัวใหญ่กว่ายักไหล่ ยิ้มแหย ไม่รู้ว่าเขาฟังไหม…แต่ผมแอบฟังอยู่

3.
ผ่านไปไม่ถึงรอบครึ่ง โดนเด็ก สตรี และคนชรา (รวมถึงสตรีชรา) แซงไปเพียบ
นั่งหอบอยู่ริมถนนวิ่ง เมื่อครู่เข้าห้องน้ำก็เกือบล้มพับเพราะหายใจไม่ทัน
ลองวิเคราะห์ คงเพราะไม่ได้วอร์มอัพ ร่างกายเลยรวน เราทำผิดวิธี-ผิดทาง
เมื่อผิดวิธี ก็เลยได้รู้ว่าควรจะทำยังไง, “ทำถูกแล้ว” ผมบอกตัวเองอย่างที่ฟังมา

งานสัปฯ, หมายถึงสัปดาห์หนังสือฯ หรือ มหกรรมหนังสือฯ)
ปีนี้ข้าพเจ้าไม่มีอะไรที่ตั้งใจไปซื้อเป็นพิเศษมากกว่าหนังสือชุดนี้
อาจเพราะตระหนักได้ว่า
หนึ่ง-ห้องรุงรังเกินกว่าจะหาอะไรมารองรับฝุ่น
ของเก่าก็เยอะจะตายฮะอยู่แล้ว ทำไมจะต้องเพิ่มภาระกันอีก!: ห้องกล่าว
สอง-ตังค์น้อย (กรี๊ด ด ด ด เป็นเหตุผลที่ไม่ต้องการอะไรเสริมอีก)
ก็เลยได้มาไม่กี่เล่มอย่างที่เห็น
จะเล่าให้ฟังทีละเล่มเพื่ออัพบล็อกกับเขาบ้าง : )

คุโรมาตี้: โรงเรียนคนบวม (17 เล่ม) / สนพ.วิบูลย์กิจ
ถ้าจัดเป็นสากลคุโรมาตี้น่าจะเป็นหนังสือที่อยู่ในหมวด Sci-Fiction
แต่เป็นพฤติกรรมของตัวละครที่อยู่เหนือตรรกะทุกอย่าง แต่เชื่อว่ามีอยู่บนโลก
การ์ตูนเรื่องไหนจะ inter active กับคนได้ขนาดนี้ (ทำให้ตะโกน “อะไรของมึง!” ตลอดเวลา)
แทนไท ประเสริฐกุล นักชีววิทยาชื่อดัง (จริงๆ ชื่อแทน)
ถึงกับขนานนามว่า คุโรมาตี้ คือ ‘สุดยอดวรรณกรรม’
สำหรับเพื่อนที่คบหากันใหม่ๆ คุโรมาตี้มีคุณูปการเป็นดัชนีชี้วัด
เอาไว้ตรวจสอบความสนใจ ว่าบุคคลผู้นั้นมีความเป็น ‘แนวเดียวกัน’ บ้างรึเปล่า
หากใช่, จะรู้ว่าไอ้นี่มันบ้าพอสมควรและน่าจะพูดจาคล้ายๆ กัน ภาษาเดียวกัน
หากไม่ใช่, ก็ไม่เป็นไร ก็ถามต่อว่าแล้วชอบ Vagabond รึเปล่า? (ต้องมีสักเรื่องที่ชอบสิวะ!)
ตั้งใจจะยกชุดมา 2 ปี แต่ก็แพ้แก่การ์ตูนเรื่องอื่นอยู่เรื่อย (เพราะไม่อยากเดินหาบู๊ธวิบูลย์กิจ)
ปีนี้ฤกษ์งาม ข้าพเจ้าจึงจับจ่ายได้สัมฤทธิ์ผล (ชู และยกจอกดื่มเหมือนจอมยุทธ์ในโรงเตี้ยม)

ห.ส.ร.: หุ่นยนต์สากลราวี  / คาเรล ชาเพ็ก: เขียน, ปราบดา หยุ่น: แปล / สนพ.ไต้ฝุ่น
ไม่มีอะไรมากไปกว่าชอบเรื่องหุ่นยนต์ (แต่ความรู้น้อยนัก) และรักใคร่อักษรของพี่คุ่น
ในเหตุผล 2 ข้อมีน้ำหนักใกล้กัน จึงทำให้ยังไงก็จะซื้อหนังสือเล่มนี้ถึงพี่คุ่นจะไม่ได้แปล
เบื้องต้นแค่ได้รู้ว่านิยายเรื่องนี้คือต้นเหตุของคำว่า ‘Robot’ แค่นี้ก็พอแล้ว! (ตื่นเต้น)
อายุของนิยายแก่ขั้นยาย แต่ยังคงร่วมสมัยมาจนวันนี้ได้ก็นับว่าสุดยอด
(ไม่รู้ว่าเคยมีใครแปลเป็นภาษาไทยเอาไว้รึเปล่า?)
อีกอย่างที่ทำให้ตกหลุมรัก ปกหนังสือสวยง่ะ อยากทำหนังสือปกอย่างนี้ได้บ้างจัง…
ทีแรกกะอุดหนุนที่ร้านหนังสือ แต่ที่คิโนะฯ เสือกเอาป้ายราคาแปะปกหลังบังคำโปรย
โกรธมาก งอน และจรลีมาซื้อที่งานสัปฯ แทนด้วยราคาที่ถูกลงเกือบ 30 บ.

ทานยาหลังอาหาร แล้วดื่มน้ำตามากๆ / จิราภรณ์ วิหวา / สนพ.มหาสมุด
พี่เต้ที่เคารพออกหนังสือ ทำไมข้าพเจ้าจะไม่ซื้อเล่า!
รอ และลุ้นตัวโก่งมาตั้งนานว่าเมื่อไรจะได้ออก
ยังไม่ได้อ่าน แต่รวมเรื่องสั้นแนวเลื่อนลอย ของสาวที่ความคิดไม่ปกติเล่มนี้น่าสนใจ
ข้าพเจ้ารู้จักพี่เต้มานาน นานพอที่จะอยากอ่านเรื่องสั้นของพี่แกได้ถึงขั้นสุด
แต่ก็เขินจะขอต้นฉบับมาอ่านดื้อๆ เดี๋ยวจะไม่สนุก และเสร่อ จึงได้แค่รอ
รอแล้ว แล้วก็มาแล้ว พิมพ์แล้ว และจะได้อ่านแล้ว! เย่ ดีใจ
ไว้จะแอบเข้าไปขอลายเซ็นผู้เขียนถึงออฟฟิศ
เหมือนแฟนคลับเป้สเลอที่มาดักถึงออฟฟิศสมอลล์รูม

อยู่กับกู๋ / กตัญญู สว่างศรี / สนพ.happening
เพื่อนยูออกหนังสือ ทำไมข้าพเจ้าจะไม่ซื้อเล่า!?! (เหมือนข้างบนเลย…Copy&Paste รึเปล่า)
แต่ทั้ง 2 กรณี ข้าพเจ้ามิได้ซื้อเพราะว่าเห็นเป็นเพื่อนหรือรุ่นพี่หรอกนะ อย่าเข้าใจผิด : )
ข้าพเจ้าได้ติดตามคอลัมน์ อยู่กับกู๋ พอสมควรเมื่อสบโอกาสเปิดนิตยสาร happening
แต่ก็ไม่ได้อ่านครบทุกบท เมื่อรวมเล่ม จึงสบโอกาสได้ชมฝีมือการเขียนของเพื่อน
อยู่กับกู๋ ก็ตามชื่อ คือเป็นความเรียง (หรือจะเป็นนวนิยายดี?) เกี่ยวกับมันและกู๋ที่ไม่เต็มเต็ง
ไอ้ยูนี่มีสายตาค่อนข้างประหลาด ข้าพเจ้าจึงสนุกเสมอที่ได้รู้ว่ามันมองอะไรในอะไรอยู่
อย่างที่เห็นว่าเสร็จโจร ต้องควักเงินจ่ายให้มันไปร้อยกว่าบาทให้มัน ซึ่งก็ยินดี

เสียงเงียบระหว่างเรา / 10 เดซิเบล / สนพ.happening
หนังสือของพี่สิบฯ (จะย่อทำไมก่อน?) ข้าพเจ้าได้อ่านอยู่หลายเล่ม
เป็นนักเขียนที่เมื่อได้รู้ประวัติก็รู้สึกงงปนทึ่งนิดหน่อยว่าทำไมเขียนหนังสือได้ขนาดนี้ฟะ!?
เนิร์ดก็ควรจะอยู่ส่วนเนิร์ดสิ! ทำไมเขียนเก่งจัง!
เป็นครูสอนเลขอยู่ดีๆ ก็มาเป็นนักเขียน
จากนั้นก็ทำสำนักพิมพ์ (ที่ข้าพเจ้าชอบ) แล้วก็เจ๊ง…แต่ได้ซีไรต์มาเล่มนึง
ละก็ยังคงอยู่ในวงการวรรณกรรมได้อยู่อีกทั้งที่มีหนี้ท่วมหัว ออกสื่อไม่ได้
แล้วเมื่อได้รู้ว่า เสียงเงียบระหว่างเรา ขายดิบขายดี ก็ต้องรีบรุดไปซื้อ เกรงจะหมด
(เล่มนี้เจ้าตัวบอกว่า โคตรจะไม่รู้เรื่อง ถ้าใครมาอ่านเป็นเล่มแรกมีหวังโยนทิ้งน้ำ)
(ยิ่งน่าติดตาม ว่าไหม?)

หมดแล้ว…
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่างานสัปฯ ปีนี้ข้าพเจ้าเสียเงินให้มันไปไม่ถึง 1,200 บ.!
เป็นปีที่ได้เรียนรู้ว่าหนังสือกับเฟอร์นิเจอร์นี่แตกต่างกันนิดเดียว
เป็นสสารเปลี่ยนสถานะง่าย ผกผันตามพฤติกรรมของเจ้าของเพียงอย่างเดียว
และได้รู้ว่าไม่จำเป็นต้องซื้อหนังสือในงานสัปฯ ก็ได้นะ มันถูกกว่าไม่เท่าไรหรอก

เจอกันใหม่ปีหน้า
ว่าจะให้เป็นปีแห่ง ฟาสต์ฟู๊ดธุรกิจ และ Vagabond ครบเซ็ต!
(ไหนว่าไม่จำเป็นต้องซื้อในงานสัปฯ ไงฟะ!)

2.
เมื่อเดินถึงยอดดอย เขามองหมอกบนปลายภูเขานั่นด้วยสายตาชื่นใจ
ลมพัดผ่านทิวไม้ ไม่รู้มาจากไหน แต่เย็นหมือนเห็นสาวยิ้มแก้มแดงเรื่อ
ไม่รู้ว่าน้ำบนเขากำลังเอ่อล้นไหม สูงขึ้นไปเมฆแบบไหนกำลังก่อตัว
ลมที่พัดมาแรงเกินปกติรึเปล่า หรือตัวอะไรกำลังคลานเข้าใกล้…ไม่รู้

3.
ใครบางคนว่า หลังการเปลี่ยนแปลงมักมีเรื่องสนุกตามมาเสมอ
พยักหน้ารับ, คงเหมือนเมื่อขึ้นดอย คลายเหนื่อยด้วยเสพธรรมชาติ
เงยหน้ารับลม ถ่ายรูปที่ช่วงชีวิตหลายปีไม่เคยได้พบเห็น
จากนั้นก็ได้แค้นั่งเฉยเฝ้ารอ และหวังว่าจะไม่เกิดภัยธรรมชาติ

2.
อากาศร้อน, ประเทศไทยถูกนิยามด้วยคำนั้น
ชาวบ้านชูหลักฐานโดยเป็นเหงื่อตกกีบ และยอดขายน้ำอัดลม
บ่ายนี้บ่ายไหนก็บ่ายหน้าหาห้องแอร์เพื่อสิงสถิต ไม่ใกล้ก็ขอได้เคียง…
แต่เย็นมากไม่ไหว อยู่ไม่ได้ เหตุว่าจะปอดบวมและป่วยด้วยโรค

3.
ลมเย็นพัดมา ช้ากว่ากำหนด  แต่เสื้อกันหนาวก็ถูกแยกจากตู้เสื้อผ้า
บางคนเลิกกับแอร์ห้าง กลับบ้านคลุมโปงสบายด้วยแรงพัดลมเบอร์ต่ำ
บางคนเห่อหนาว เดินอุ่นด้วยเสื้อกันหนาวคล้องแขนกันและกัน
จะร้อน จะหนาว ไม่ว่ายังไง ‘ความอบอุ่น’ ต่างหากที่ทำให้เราสุข

2.
พี่สาวคนนึงปลงตกเรื่องความสูงที่แม้ไม่เท่าผู้ชาย แต่กว่าหญิงเยอะ
ปกป้องตัวเองด้วยความก้าวร้าว แต่ก็หนีความจริงไม่ได้ สูงก็คือสูง
สูงเวลาได้ยืนท้ายแถว หัวขบวนเนตรนารี และเล่นบาสชนะเพื่อนเสมอ
หรือรู้สึกหวิวเวลาเจอผู้ชายเตี้ยกว่า เช่นกัน-ปัญหาหัวใจระดับเซนติเมตร

3.
ปัญหาเกิดเมื่อมีการเปรียบเทียบ แต่ ‘ความพอดี’ ก็จะปรากฏขึ้นพร้อมกัน
ปัญหาสามารถจบได้โดยยอมรับว่าตัวเองเป็นใคร พอดีกับสิ่งไหน
ที่น่าดีใจคือ ขณะที่เราสูงกว่าคนอื่น ก็ยังเตี้ยได้กว่าบางคน
สำคัญคือที่รู้ได้ว่าตัวด้อยเด่นเรื่องอะไร นั่นเพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียว