ไฟบรรลัยกัลป์!

ถ้ามีขาครบข้าง เราทุกคนคงเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการเดิน เราวิ่งเล่น เต้น กระโดด-ถีบ สะบัดเท้าได้แคล่วคล่อง การจะหกล้มกลางสยามฯ หรือสะดุดขาตัวเองล้มที่สวนลุมพินี มันยากจนเกินจินตนาการได้เลย เหมือนที่กระรอกมันก็ไม่คิดว่าจะตกจากต้นไม้หรอกครับ เพราะแค่จินตนาการว่ากระรอกลงมาวิ่งผ่านท่อน้ำยังคิดแล้วขำ มันต้องอยู่บนต้นไม้ กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างไม่กลัวความสูง ถึงแม้เราจะแอบหวังอยู่เล็กเล็กว่าจะได้เห็นมันร่วงลงมาก็ตามที แต่กระรอกที่มีขาหน้าหลังชาญเชี่ยวเรื่องปีนป่าย เห็นจะยาก ยิ่งตกลงมา ณ พิกัดที่มีแมวรอกัดอยู่นี่ยิ่งยากราวได้เห็นเฉินหลงตัวจริง แต่ผมเคยเห็นเฉินหลงใกล้ใกล้แบบเอื้อมมือโบกศีรษะมาแล้ว แล้ววันนี้… ผมเห็นกระรอกตกจากต้นไม้มาลงตรงหน้าแมว!!! วินาทีถัดมามันก็โดนบัวลอยเดอะแค็ทแง๊บตะแล็บแก๊บ… จนสภาพสะบักสะบอม (คล้ายคล้ายสะบักสะบึมสะบึ้มยังไงไม่ทราบ) ท่ามกลางความตะลึงตึงตึงของมนุษย์ ที่เพิ่งเคยเห็นปรากฏการณ์ ถึงกับทำอะไรไม่ถูก-จะช่วยดีไหม-เพราะปกติเคยเห็นแต่แมวงับหนู ซึ่งกูก็ไม่ช่วยอยู่ดี (พี่หนูได้อ่านอาจเรียกร้องสิทธิสหนูได้) (หนูกับกระรอกต่างกันตรงไหน ทำไมต้องแบ่งชนชั้น ไว้เอนทรี่หน้า) แต่หลังจากที่วุ่นวายกันไป ทั้งคู่แยกกันได้ แมวก็ไปสงบสติอารมณ์ ส่วนกระรอกก็โดนโกยใส่หลังไปปล่อยดาดฟ้าเอกมัยช็อปปิ้งมอลล์ ด้วยสภาพขีดพลังขอดก้นหลอด ข้าพเจ้าเดาว่าไม่รอดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ นั่งหน้าออฟฟิศด้วยอารมณ์งุนงง ขนาดกระรอกยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง แล้วกับฉันผู้เป็นมนุษย์ที่ทะนงกับขาทั้งสองขาตัวเอง ว่าสามารถเดินเหินไปที่ใดก็ได้อย่างรู้รอดปลอดภัย จินตนาการไม่ออกเลยว่าตัวเองจะล้มลงตรงไหน ก็จริงอยู่, ความผิดพลาดเป็นเรื่องเกินคาดเดา ถึงแม้จะรู้ว่าสักวันต้องได้พบปะสังสรรค์อย่างใกล้ชิดก็ตามที จะให้เจริญมรณสติทุกเวลา อย่างที่เคยบอก ว่าคงวิตกจริตตายก่อน เราทำได้แค่เพียงระวัง และทำใจว่าเราก็ล้มได้ทุกที แล้วก็อาจล้มลงตรงที่มีแมวรอกัดได้ทุกเวลา เราเลือกสถานที่ล้มไม่ได้ถ้ามันเป็นการล้มอย่างจริงใจ [...]

Read Full Post »