พื้นที่ปลอดภัย

1. พักนี้ได้ยินเรื่อง ‘พื้นที่ปลอดภัย’ อยู่บ่อย ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยในความหมายของใต้อาคารยามฝนตก ใช้สะพานลอยข้ามถนน เดินผ่านซอยสว่างซึ่งไม่มีหมาหรือคนเมา เป็นความหมายที่มาจากพี่ก้อง-ทรงกลด บางยี่ขัน ขณะกำลังอบรมน้องฝึกงานอะทีมจูเนียร์ (ละเอียดกว่านั้นก็ต้องรุ่นที่หก) เขาว่า ทุกคนเมื่ออยู่ในที่ประชุมส่วนใหญ่แล้วก็เลือกที่จะนั่งเงียบ เงียบ เงียบ เงียบ เงียบ เงียบเหมือนเมื่อถูกวิทยากรถามว่าใครมีคำถาม ทุกคนเลือกที่จะเงียบ ทั้งที่บางทีก็มีคำถามนับสิบวิ่งวนอยู่ในหัว ผมเป็นบ่อย แต่ไม่บ่อยเลยที่จะยกมือขึ้นถามสิ่งที่สงสัย เมื่อวิทยากรลุกขึ้นเดินไป โอกาสก็หายจากไปแล้ว ในที่ประชุมก็เช่นกัน เมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็กฝึกงานก็นั่งเงียบคล้ายกับน้องบางคน หรือแค่ประชุมกันในหมู่วงเพื่อนซึ่งยังไม่สนิทก็ยังไม่กล้าออกความเห็น กลัว-กลัวจะถูกมองว่าโง่ ไอเดียมันห่วยแตก เอาไปทิ้งส้วมดีกว่าไป กลัวว่าเราจะไม่ได้เป็นฮีโร่ แต่ก็ยังทำตัวไม่ต่างอะไรกับตัวประกอบชั้นเลว กลัวว่าจะเป็นเพียงแค่ตัวประกอบ แต่ก็ทำตัวห่วยแตกเสียยิ่งกว่านั้น กลัวไอเดียที่มีจะเป็นการดิสเครดิตตัวเอง (เพราะมีน้อยเสียเหลือเกิน) กลัวว่าเมื่อมันผ่านแล้วจะทำจริงไม่ได้ กลายเป็นหอกแหลมทิ่มแทงตัวเอง กลัวความอับหาย กลัวว่าทุกคนจะมองว่าอวดเก่ง กลัวที่พูดออกไปจะไม่ฉลาดเท่า กลัวสารพัดอย่าง สุดท้ายสิ่งที่ทำก็คือนั่งเงียบ และติความคิดคนอื่นอยู่ในใจ นี่คือ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ในความหมายที่ผมเข้าใจ และเข้าใจว่ามันงี่เง่าแค่ไหน ผมเถียงในวินาทีเดียวกัน (ในใจอีกแล้ว!) ว่า ไม่เห็นจะจริง พื้นที่ที่ว่าไม่เห็นมันจะปลอดภัยตรงไหนเลย!!! (อัศเจรีย์สามตัว) 2. [...]

Read Full Post »