ตาตอง

ทำงานอะเดย์มากว่าปี (หรือปีกว่า? , อะไรมากกว่ากันระหว่าง ปีกว่า หรือ กว่าปี-ให้ทาย) ลืมไปแล้วว่าสัมภาษณ์คนไปกี่คน สัตว์ไปกี่ตัว เครื่องอัดเสียงสึกหรอจากศึกกี่ศึกแล้ว แต่เท่าที่จำได้ ไม่ต่ากว่าครึ่งหนึ่งของคนที่ข้าพเจ้าไปสัมภาษณ์ ผู้บันทึกภาพคือพี่ตอง พี่ตองของพี่น้องในออฟฟิศ ผู้มีชื่อจริงเป็นนามแฝงของนามจริงอีกทีหนึ่ง (งง!) เสื้อขาวตราห่านคู่เอกลักษณ์ จนไอ้พวกเด็กจูเนียร์รุ่นห้าเอาไปล้อเลียนได้-เสื้อตอง เจ้าของคอนเซ็ปต์ภาพแบบเพี้ยนเพี้ยนที่พวกเราคิดว่าช่างเหมาะกับอะเดย์เสียจริง! ไม่ค่อยแปลกใจพอได้ยินพี่ตองบอกแหล่งข้อมูลว่าพี่มีชุดดำน้ำไหม แล้วถังออกซิเจนล่ะ ลองยืนบนโต๊ะหน่อย, ไปยืนกลางทุ่งตรงโน้นกันดีกว่าครับ, พี่ลองยืนเหยียบไหล่กันได้ไหม นอนราบลงไปกับพื้นทีสิครับ, ทำหน้าจิกจิกหน่อยสิพี่, หลับตานะครับ หลับตา เจ๋งมากครับ, ดีครับ, ขอบคุณครับ ข้าพเจ้าเป็นคนคุ้นเคยกับใครได้ยากเย็น แถมเป็นพนักงานผู้ซึ่งไม่ค่อยเตรียมตัว โดยเฉพาะคอลัมน์ประจำที่รับผิดชอบก็ต้องไปหาแหล่งข้อมูลแบบดาบหน้า เดินตากแดด ตากฝน ตากลม วนเวียนอยู่กันเป็นชั่วโมง พี่ตองไม่เคยบ่นสักบรรทัด แถมยังเป็นคนมาถามไถ่ก่อนด้วยว่าไปถ่ายรูปกันเถอะ ไปทำคอลัมน์โน่นนี่กันเถอะ เป็นช่างภาพที่ข้าพเจ้าร่วมงานแล้วโคตรจะสบายใจ แล้วก็หวังไว้เล็กเล็กว่าอยากถ่ายรูปเก่งอย่างพี่แก ตอนนี้พี่ตองแกไปญี่ปุ่นเสียแล้ว แต่ข้าพเจ้าก็ยังติดตามความเป็นไปในเว็บมัลติพลายอยู่เนืองเนือง แกเพิ่งมีเว็บไซต์ของตัวเอง เป็นพอร์ตโฟลิโอออนไลน์ มาช่วยโปรโมต อยากให้ทุกคนเห็นผลงานของคนที่ข้าพเจ้าคุ้นตา คุ้นงาน เชิญคลิกไปชม ที่ www.grainandnoise.com

Read Full Post »