สู้เพื่อหมา

“ลุงอยู่สีไหน” ไม่น่าเชื่อว่าผมจะได้ถามใครด้วยประโยคนี้อีกตั้งแต่จบชั้นประถม-มัธยมมา “สีส้มรึเปล่า ฮ่า ฮ่า!” สีชุดยูนิฟอร์มวินมอเตอร์ไซค์ของแกไหลบอลมาแบบนี้ ทว่า ผมได้แต่คิด-ขำอยู่ในใจคนเดียวเพราะสุ่มเสี่ยงแก่การถูกต่อยท้อง ที่ว่าไม่น่าเชื่อก็เพราะผมพยายามหนีการพูดคุยเรื่องนี้กับคนอื่นที่ไม่รู้จัก ลุงวิน (คนละคนกับที่ได้รางวัล SEA Write) คนนี้ก็อยู่ในข่ายไม่รู้จักมักจี่กันเสียเท่าไร ผมกับเขาอาศัยอยู่ในซอยเดียวกัน เจอกันตรงปากซอยบ่อบ่อย ส่วนใหญ่แกเพิ่งไปส่งผู้โดยสารมา ละแวะรับผมตลอดถึงแม้จะไม่ได้เรียก แต่วันนี้ผมดีใจเป็นพิเศษที่ได้เจอแกพอดี เพราะกำลังหาทางหนีกลุ่มผู้ชุมนุมเล่นน้ำระหว่างซอยเพื่อไปเล่นบาส เสื้อวินสีส้มของแกเปลี่ยนเข้มขึ้นเพราะโดนน้ำสาด ผมสีเทาโยงยาวเป็นซี่เส้นเพราะความเปียกชื้น ถ้าใส่หมวกกันน็อคคงอับน่าดู “สีแดง” แกเอี้ยวหน้ามาตอบระหว่างเลี้ยวซ้ายออกตลาดโชคชัยสี่ ผมผงะไปเล็กน้อยเพราะสองสามวันที่ผ่านมา ระหว่างเฝ้าติดตามข่าว ว่ากันตามตรง ไม่ชอบการกระทำของพวกเขาเท่าไร ‘ถ่อย’ ผมคิดว่ายังงั้น โดยเฉพาะการไปยิงคนตายที่ย่านนางเลิ้งนั่นยิ่งทำให้มั่นใจ ได้เห็นชาวแฟลตดินแดงเดือดเนื้อร้อนใจเพราะรถแก๊สที่พวกเขาเริ่มเกเร ต่อรองรัฐด้วยชีวิตของคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด รักสงบ การไม่ออกไปเดินขบวน หรือโห่ร้องยกย่องเวลาม็อบวิ่งผ่านไม่น่าต้องมารับโทษใด ไม่รู้หรือไงว่าคนส่วนใหญ่เขาก็ไม่ได้ต้องการทักษิณ อยู่อย่างนี้ไม่เห็นตายเลย แต่ส่วนใหญ่เมื่อถูกใครชวนคุยผมก็จะตอบไปสั้นสั้นว่าวุ่นวายน่าดู เมื่อไรจะสงบหว่า ฯลฯ “พวกมันเหี้ย! มาทำร้ายเสื้อแดง นี่ไอ้ที่บอกว่าเอารถไปส่งแม่งพาเข้ากรมทหารไปหมดแล้ว!” เสียงของแกดังกว่าเสียงลมบาดหูผมเสียอีก แต่ก่อนออกจากบ้านผมก็ได้ยินเรื่องนี้ผ่านโทรทัศน์อยู่บ้างเหมือนกัน “มันจับไปฆ่าหมดแหละ เห็นไหมล่ะว่าลูกสาวเขาไปรับศพพ่อ แม่ ที่โรงพยาบาลกัน” ไม่เห็น… ไหนว่าเข้ากรมทหารไปแล้วไง เขาจะยิงแล้วไปส่งโรงพยาบาลชันสูตรกันอีกรึ [...]

Read Full Post »