นกแก้วมาคอว์บอกมา

ไปเดินเดอะมอลล์บางกะปิมาครับ เมื่อก่อนไฮไลท์ของเดอะมอลล์สาขานี้สำหรับผมคือโซนสัตว์แปลกชั้นหนึ่ง โดยเฉพาะพวกปลายักษ์ทั้งหลาย เช่น อะราไพม่า (arapaima) หรือปลาช่อนอเมซอน ที่มากันเป็นฝูง ปลากระเบนพันธุ์อะไรก็ไม่รู้ และบรรดาปลาน้อยใหญ่ที่ถูกเอามาโชว์ ผ่านไปกี่ปีแล้วส่วนโซนนี้ก็ยังได้รับความนิยมล้นหลาม รวมถึงฝูงนกแก้วมาคอว์สี่ห้าตัวที่ถูกขลิบปีกละโดนโซ่ล่ามอยู่เกาะกลางบ่อน้ำ ปกติผมเดินผ่านไปมาหน้าพวกมันก็ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งวันนี้ ไอ้ตัวสีขาวกำลังแทะโซ่ใต้เท้ามันอยู่ ส่งเสียงร้องที่ไม่รู้แปลว่าอะไร เสียงนั้นดังลั่นห้าง ดังอย่างที่นกตัวนี้สมควรจะส่งเสียงดังอย่างนั้นได้ ดังจนคนขมวดคิ้ว ในป่าใหญ่คณะนักท่องเที่ยวหลายสิบคนทยอยเดินตามกันเข้าไปสู่ไพรพง มือเขาถือกล้องส่องทางไกลที่สามารถขับสิ่งของให้อยู่ใกล้สายตาขึ้นได้ เป้สะพายหลังบรรจุกล้องถ่ายรูป เลนส์เทเลฯ ระยะไกล หนังสือคู่มือดูนก สมุดจดรายละเอียดเล็กเล็กน้อยน้อยเตรียมพร้อมใช้งาน เสียงเจ้านกมาคอว์ตัวนั้นที่ดังในระดับเดียวกับในห้างนั่นเป็นเสียงสวรรค์สำหรับพวกเขา ยิ่งดัง ยิ่งดี ยิ่งมีความสุข และนึกอยากขอบคุณธรรมชาติ แต่ในเสียงเดียวกัน ในห้างใหญ่ คณะนักท่องเที่ยวหลายพันคนเดินขวักไขว่ซื้อหาสินค้าที่ต้องการ มือเขาถือกระเป๋าสะพายหรือถือถุงที่บรรจุสินค้ามูลค่าหลายพันบาท โทรศัพท์ไม่ว่างเว้นจากการสนทนาจากบุคคลภายนอกไม่ว่ากำลังดูสินค้าอยู่ก็ตาม หนังสือพิมพ์สตาร์ซ๊อกเกอร์ถูกกางนับไม่ถ้วนเล่ม คืนนี้น่าลุ้นอยู่หลายคู่ เสียงเจ้านกมาคอร์ตัวนั้นที่ดังอยู่เป็นเหมือนนรกสำหรับพวกเขา ยิ่งดัง ยิ่งน่ารำคาญ อยากขว้างเขวี้ยงเฟี้ยงของให้คอหักตาย! ผมเดินพ้นระยะเสียงมาแล้ว ละก็ตระหนักได้ว่า ทุกคน ทุกตัว ทุกสิ่ง ล้วนมีสถานที่ที่ควรอยู่ ไอ้นกพวกนี้มันไม่ควรมาอยู่ในนี้หรอกไม่ว่าด้วยกายภาพและชีวภาพ ถึงจะทำให้เด็กน้อยตระการตาที่ได้เห็นนกแก้วยักษ์ตัวจริงไม่อิงหนังสือ มนุษย์บางคนก็ว่าคุ้มที่ได้ดูฟรี แม้มันจะโชว์ความโหดร้ายอยู่ใต้โซ่เหล็ก เป็นธรรมชาติที่นกแก้วมาร์คอว์จะร้องเสียงดังลั่นป่า นักส่องนกพวกนั้นยินดีหลับตาพริ้มฟัง เพียงแค่เสียงนั้นถูกตะเบงออกมาในสถานที่อันควร [...]

Read Full Post »